Πλάτωνος, Φαίδων 58e-59b

Πλάτωνος, Φαίδων 58e-59b

Στο απόσπασμα που ακολουθεί ο Φαίδων περιγράφει στον Εχεκράτη τα συναισθήματά του, όταν βρισκόταν στη φυλακή μαζί με τον Σωκράτη την ημέρα που ο τελευταίος πέθανε πίνοντας το κώνειο

.

ΦΑΙΔΩΝ Καὶ μὴν ἔγωγε θαυμάσια ἔπαθον παραγενόμενος. οὔτε γὰρ ὡς θανάτῳ παρόντα με ἀνδρὸς ἐπιτηδείου ἔλεος εἰσῄει‧ εὐδαίμων γάρ μοι ἁνὴρ ἐφαίνετο, ὦ Ἐχέκρατες, καὶ τοῦ τρόπου καὶ τῶν λόγων, ὡς ἀδεῶς καὶ γενναίως ἐτελεύτα, ὥστε μοι ἐκεῖνον παρίστασθαι μηδ᾽ εἰς Ἅιδου ἰόντα ἄνευ θείας μοίρας ἰέναι, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖσε ἀφικόμενον εὖ πράξειν  εἴπερ τις πώποτε καὶ ἄλλος. διὰ δὴ ταῦτα οὐδὲν πάνυ μοι ἐλεινὸν εἰσῄει, ὡς εἰκὸς ἂν δόξειεν εἶναι παρόντι πένθει, οὔτε αὖ ἡδονὴ ὡς ἐν φιλοσοφίᾳ ἡμῶν ὄντων ὥσπερ εἰώθεμεν —καὶ γὰρ οἱ λόγοι τοιοῦτοί τινες ἦσαν—ἀλλ᾽ ἀτεχνῶς ἄτοπόν τί μοι πάθος παρῆν καί τις ἀήθης κρᾶσις ἀπό τε τῆς ἡδονῆς συγκεκραμένη ὁμοῦ καὶ ἀπὸ τῆς λύπης, ἐνθυμουμένῳ ὅτι αὐτίκα ἐκεῖνος ἔμελλε τελευτᾶν. καὶ πάντες οἱ παρόντες σχεδόν τι οὕτω διεκείμεθα, τοτὲ μὲν γελῶντες, ἐνίοτε δὲ δακρύοντες, εἷς δὲ ἡμῶν καὶ διαφερόντως, Ἀπολλόδωρος- οἶσθα γάρ που τὸν ἄνδρα καὶ τὸν τρόπον αὐτοῦ.

Παρατηρήσεις

1.    Να μεταφρασθεί το απόσπασμα : «διὰ δὴ ταῦτα … ἔμελλε τελευτᾶν» (μον.10)

      2.     Πώς εξηγεί ο Φαίδων το γεγονός ότι, ενώ βρισκόταν αντιμέτωπος με το θάνατο ενός αγαπημένου του προσώπου ,του Σωκράτη,  δεν αισθανόταν οίκτο γι’ αυτό; (μον. 10)

      3. α.  παρίστασθαι, ἀφικόμενον, ἐνθυμουμένῳ, δακρύοντες : χρονική αντικατάσταση  (μον. 6)

      3. β. οἶσθα, ἐφαίνετο (στον παθητικό αόριστο β’) : εγκλιτική αντικατάσταση (μον.4)

      4.α.   παραγενόμενος, ἀνδρὸς, μοι, ἰέναι, εἰκὸς,  ἡμῶν : πλήρης συντακτική αναγνώριση (μον. 6)

     4.β. «εὐδαίμων γάρ μοι ἁνὴρ ἐφαίνετο, ὦ Ἐχέκρατες, καὶ τοῦ τρόπου καὶ τῶν λόγων […]» : μεταφορά της περιόδου, με όλους τους πιθανούς τρόπους, στον πλάγιο λόγο εξαρτώμενη από τη φράση :

Φαίδων εἶπεν … (μον. 4)